Öneri Formu
Hadis Id, No:
19097, T003180
Hadis:
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ أَخْبَرَنِى أَبِى عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ لَمَّا ذُكِرَ مِنْ شَأْنِى الَّذِى ذُكِرَ وَمَا عَلِمْتُ بِهِ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِىَّ خَطِيبًا فَتَشَهَّدَ وَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ « أَمَّا بَعْدُ أَشِيرُوا عَلَىَّ فِى أُنَاسٍ أَبَنُوا أَهْلِى وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِى مِنْ سُوءٍ قَطُّ وَأَبَنُوا بِمَنْ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ قَطُّ وَلاَ دَخَلَ بَيْتِى قَطُّ إِلاَّ وَأَنَا حَاضِرٌ وَلاَ غِبْتُ فِى سَفَرٍ إِلاَّ غَابَ مَعِى فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ رَضِىَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ ائْذَنْ لِى يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ أَضْرِبَ أَعْنَاقَهُمْ . وَقَامَ رَجُلٌ مِنَ الْخَزْرَجِ وَكَانَتْ أُمُّ حَسَّانَ بْنِ ثَابِتٍ مِنْ رَهْطِ ذَلِكَ الرَّجُلِ فَقَالَ كَذَبْتَ أَمَا وَاللَّهِ أَنْ لَوْ كَانُوا مِنَ الأَوْسِ مَا أَحْبَبْتَ أَنْ تُضْرَبَ أَعْنَاقُهُمْ حَتَّى كَادَ أَنْ يَكُونَ بَيْنَ الأَوْسِ وَالْخَزْرَجِ شَرٌّ فِى الْمَسْجِدِ وَمَا عَلِمْتُ بِهِ فَلَمَّا كَانَ مَسَاءُ ذَلِكَ الْيَوْمِ خَرَجْتُ لِبَعْضِ حَاجَتِى وَمَعِى أُمُّ مِسْطَحٍ فَعَثَرَتْ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ لَهَا أَىْ أَمَّ تَسُبِّينَ ابْنَكِ؟ فَسَكَتَتْ ثُمَّ عَثَرَتِ الثَّانِيَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ لَهَا أَىْ أَمَّ تَسُبِّينَ ابْنَكِ؟ فَسَكَتَتْ ثُمَّ عَثَرَتِ الثَّالِثَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَانْتَهَرْتُهَا فَقُلْتُ لَهَا أَىْ أُمَّ تَسُبِّينَ ابْنَكِ؟ فَقَالَتْ وَاللَّهِ مَا أَسُبُّهُ إِلاَّ فِيكِ . فَقُلْتُ فِى أَىِّ شَىْءٍ؟ قَالَتْ فَبَقَرَتْ لى الْحَدِيثَ قُلْتُ وَقَدْ كَانَ هَذَا؟ قَالَتْ نَعَمْ . وَاللَّهِ لَقَدْ رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِى وَكَأَنَّ الَّذِى خَرَجْتُ لَهُ لَمْ أَخْرُجْ لاَ أَجِدُ مِنْهُ قَلِيلاً وَلاَ كَثِيرًا وَوُعِكْتُ فَقُلْتُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرْسِلْنِى إِلَى بَيْتِ أَبِى فَأَرْسَلَ مَعِى الْغُلاَمَ فَدَخَلْتُ الدَّارَ فَوَجَدْتُ أُمَّ رُومَانَ فِى السُّفْلِ وَأَبُو بَكْرٍ فَوْقَ الْبَيْتِ يَقْرَأُ فَقَالَتْ أُمِّى مَا جَاءَ بِكِ يَا بُنَيَّةُ؟ قَالَتْ فَأَخْبَرْتُهَا وَذَكَرْتُ لَهَا الْحَدِيثَ فَإِذَا هُوَ لَمْ يَبْلُغْ مِنْهَا مَا بَلَغَ مِنِّى قَالَتْ يَا بُنَيَّةُ خَفِّفِى عَلَيْكِ الشَّأْنَ فَإِنَّهُ وَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ حَسْنَاءُ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا لَهَا ضَرَائِرُ إِلاَّ حَسَدْنَهَا وَقِيلَ فِيهَا فَإِذَا هِىَ لَمْ يَبْلُغْ مِنْهَا مَا بَلَغَ مِنِّى قَالَتْ قُلْتُ وَقَدْ عَلِمَ بِهِ أَبِى؟ قَالَتْ نَعَمْ . قُلْتُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ؟ قَالَتْ نَعَمْ . وَاسْتَعْبَرْتُ وَبَكَيْتُ فَسَمِعَ أَبُو بَكْرٍ صَوْتِى وَهُوَ فَوْقَ الْبَيْتِ يَقْرَأُ فَنَزَلَ فَقَالَ لأُمِّى مَا شَأْنُهَا ؟ قَالَتْ بَلَغَهَا الَّذِى ذُكِرَ مِنْ شَأْنِهَا . فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ أَقْسَمْتُ عَلَيْكِ يَا بُنَيَّةُ إِلاَّ رَجَعْتِ إِلَى بَيْتِكِ . فَرَجَعْتُ وَلَقَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْتِى فَسَأَلَ عَنِّى خَادِمَتِى فَقَالَتْ لاَ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا عَيْبًا إِلاَّ أَنَّهَا كَانَتْ تَرْقُدُ حَتَّى تَدْخُلَ الشَّاةُ فَتَأْكُلَ خَمِيرَتَهَا أَوْ عَجِينَتَهَا وَانْتَهَزهَا بَعْضُ أَصْحَابِهِ فَقَالَ: أَصْدِقِى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَسْقَطُوا لَهَا بِهِ فَقَالَتْ سُبْحَانَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا إِلاَّ مَا يَعْلَمُ الصَّائِغُ عَلَى تِبْرِ الذَّهَبِ الأَحْمَرِ فَبَلَغَ الأَمْرُ ذَلِكَ الرَّجُلَ الَّذِى قِيلَ لَهُ فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَشَفْتُ كَنَفَ أُنْثَى قَطُّ قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُتِلَ شَهِيدًا فِى سَبِيلِ اللَّهِ قَالَتْ وَأَصْبَحَ أَبَوَاىَ عِنْدِى فَلَمْ يَزَالاَ حَتَّى دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ صَلَّى الْعَصْرَ ثُمَّ دَخَلَ وَقَدِ اكْتَنَفَنِى أَبَوَاىَ عَنْ يَمِينِى وَعَنْ شِمَالِى فَتَشَهَّدَ النَّبِىُّ صلى الله عليه وسلم فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ « أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ إِنْ كُنْتِ قَارَفْتِ سُوءًا أَوْ ظَلَمْتِ فَتُوبِى إِلَى اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ » . قَالَتْ وَقَدْ جَاءَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ وَهِىَ جَالِسَةٌ بِالْبَابِ فَقُلْتُ أَلاَ تَسْتَحِى مِنْ هَذِهِ الْمَرْأَةِ أَنْ تَذْكُرَ شَيْئًا . فَوَعَظَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَالْتَفَتُّ إِلَى أَبِى فَقُلْتُ أَجِبْهُ . قَالَ فَمَاذَا أَقُولُ فَالْتَفَتُّ إِلَى أُمِّى فَقُلْتُ أَجِيبِيهِ . قَالَتْ أَقُولُ مَاذَا؟ قَالَتْ فَلَمَّا لَمْ يُجِيبَا تَشَهَّدْتُ فَحَمِدْتُ اللَّهَ وَأَثْنَيْتُ عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ لَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّى لَمْ أَفْعَلْ وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنِّى لَصَادِقَةٌ مَا ذَاكَ بِنَافِعِى عِنْدَكُمْ لِى لَقَدْ تَكَلَّمْتُمْ وَأُشْرِبَتْ قُلُوبُكُمْ وَلَئِنْ قُلْتُ إِنِّى قَدْ فَعَلْتُ وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّى لَمْ أَفْعَلْ لَتَقُولُنَّ إِنَّهَا قَدْ بَاءَتْ بِهِ عَلَى نَفْسِهَا وَإِنِّى وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لِى وَلَكُمْ مَثَلاً قَالَتْ وَالْتَمَسْتُ اسْمَ يَعْقُوبَ فَلَمْ أَقْدِرْ عَلَيْهِ إِلاَّ أَبَا يُوسُفَ حِينَ قَالَ ( فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ ) قَالَتْ وَأُنْزِلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ سَاعَتِهِ فَسَكَتْنَا فَرُفِعَ عَنْهُ وَإِنِّى لأَتَبَيَّنُ السُّرُورَ فِى وَجْهِهِ وَهُوَ يَمْسَحُ جَبِينَهُ وَيَقُولُ « الْبُشْرَى يَا عَائِشَةُ فَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ بَرَاءَتَكِ » . قَالَتْ وَكُنْتُ أَشَدَّ مَا كُنْتُ غَضَبًا فَقَالَ لِى أَبَوَاىَ قُومِى إِلَيْهِ . فَقُلْتُ لاَ وَاللَّهِ لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ وَلاَ أَحْمَدُهُ وَلاَ أَحْمَدُكُمَا وَلَكِنْ أَحْمَدُ اللَّهَ الَّذِى أَنْزَلَ بَرَاءَتِى لَقَدْ سَمِعْتُمُوهُ فَمَا أَنْكَرْتُمُوهُ وَلاَ غَيَّرْتُمُوهُ وَكَانَتْ عَائِشَةُ تَقُولُ أَمَّا زَيْنَبُ بِنْتُ جَحْشٍ فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِدِينِهَا فَلَمْ تَقُلْ إِلاَّ خَيْرًا وَأَمَّا أُخْتُهَا حَمْنَةُ فَهَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ وَكَانَ الَّذِى يَتَكَلَّمُ فِيهِ مِسْطَحٌ وَحَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ وَالْمُنَافِقُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ وَهُوَ الَّذِى كَانَ يَسُوسُهُ وَيَجْمَعُهُ وَهُوَ الَّذِى تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ هُوَ وَحَمْنَةُ قَالَتْ فَحَلَفَ أَبُو بَكْرٍ أَنْ لاَ يَنْفَعَ مِسْطَحًا بِنَافِعَةٍ أَبَدًا فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى هَذِهِ الآيَةَ ( وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ ) إِلَى آخِرِ الآيَةِ يَعْنِى أَبَا بَكْرٍ ( أَنْ يُؤْتُوا أُولِى الْقُرْبَى وَالْمَسَاكِينَ وَالْمُهَاجِرِينَ فِى سَبِيلِ اللَّهِ ) يَعْنِى مِسْطَحًا إِلَى قَوْلِهِ ( أَلاَ تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ) قَالَ أَبُو بَكْرٍ: بَلَى وَاللَّهِ يَا رَبَّنَا إِنَّا لَنُحِبُّ أَنْ تَغْفِرَ لَنَا وَعَادَ لَهُ بِمَا كَانَ يَصْنَعُ . قَالَ أَبُو عِيسَى: هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ . وَقَدْ رَوَاهُ يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ وَمَعْمَرٌ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنِ الزُّهْرِىِّ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ وَسَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ وَعَلْقَمَةَ بْنِ وَقَّاصٍ اللَّيْثِىِّ وَعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَائِشَةَ هَذَا الْحَدِيثَ أَطْوَلَ مِنْ حَدِيثِ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ وَأَتَمَّ .
Tercemesi:
Bize Mahmud b. Ğaylân, ona Ebu Üsame (Hammâd b. Üsame el-Kuraşî), ona Hişam b. Urve, ona da babasının (Ebu Abdullah Urve b. Zübeyr el-Esedî) rivayet ettiğine göre Hz. Âişe (r. anhâ) şöyle demiştir:
“Benim hiçbir şeyden haberim yokken hakkımda söylenenler söylendiği vakit Rasulullah (sav) benimle ilgili olarak konuşma yapmak üzere ayağa kalktı, kelime-i şehadeti zikretti, Allah’a hamd etti ve layık olduğu şekliyle Allah’a övgüde bulundu. Sonra şöyle buyurdu: ‘Şimdi; ailemi itham eden kişilerle ilgili olarak bana bir yol gösteriniz. Vallahi ben, ailem hakkında kesinlikle hiçbir kötülük bilmiyorum. Kendisi hakkında vallahi, kesinlikle hiçbir kötülük bilmediğim, ben olmadan hiçbir zaman evime girmemiş, hangi sefere çıktıysam benimle beraber çıkmış olan birini de itham ettiler.’ Bunun üzerine Sa’d b. Muaz ayağa kalktı ve ‘Bana izin ver ya Rasulallah! Onların boynunu vurayım.’ Dedi. Arkasından Hazrec oğullarından bir adam kalktı. Hassân b. Sabit’in annesi de o adamın kabilesindendi. Adam şöyle dedi: ‘Yanılıyorsun. Vallahi, eğer o kimseler Evs kabilesinden olmuş olsalardı onların boynunu vurmak hoşuna gitmezdi.’ Öyle ki neredeyse mescit içerisinde Evs ve Hazrec arasında kötü bir olay çıkacaktı ve benim bundan da haberim yoktu. Derken o günün akşamı olunca bazı ihtiyaçlarım için yanımda Mistah’ın annesi ile birlikte dışarı çıktım. Giderken Mistah’ın annesinin ayağı tökezledi ve ‘Kahrolası Mistah!’ dedi. Bunun üzerine kendisine; ‘Ana! Oğluna mı sövüyorsun?’ dedim. Kadın sustu. Sonra ayağı ikinci kez tökezledi ve yine ‘Kahrolası Mistah!’ dedi. Ben de ‘Ana! Oğluna mı sövüyorsun?’ dedim. Kadın yine sustu. Sonra üçüncü kez tekrar tökezledi ve tekrar ‘Kahrolası Mistah!’ dedi. Ona çıkıştım ve ‘Ana! Oğluna mı sövüyorsun?’ dedim. Nihayet kadın dedi ki; ‘Vallahi, ona sadece senden dolayı sövüyorum.’ Ona; ‘Hangi konuda?’ diye sordum. Kadın bana olanları anlattı. ‘Bütün bunlar gerçekten oldu mu?’ diye sordum. ‘Evet.’ Dedi. Vallahi, hemen evime döndüm. Niçin çıktığımı, ne yapacağımı bilemez gibiydim. Ateşlendim. Rasulullah’a (sav), beni bababım evine göndermesini söyledim. Yanıma bir köleyi vererek beni gönderdi. Eve girdim. Ümmü Rûmân’ı annesi alt katta buldum. Ebu Bekir de evin damında Kur’an okuyordu. Annem; ‘Seni buraya getiren şey de nedir, kızım?’ diye sordu. Olayı ona haber verip anlattım. Bir de baktım ki bu olay, beni etkilediği kadar onu etkilemiyor! Dedi ki; ‘Sevgili kızım! Kendini heder etme. Vallahi, kendisini seven bir erkeğin nikâhı altında olan üstelik kumaları da bulunan güzel bir kadına hased edilmemesi ve hakkında dedi kodu yapılmaması pek nadirdir.’ Hayret! Bu olay, beni etkilediği kadar onu etkilemiyor! “Babam bu olayları biliyor mu?” diye sordum. “Evet.” dedi. “Peki, Rasûlullah (s.a.v.) bunu biliyor mu?” dedim. “Evet.” dedi. Bunun üzerine gözlerimden yaşlar boşaldı ve ağladım. Damda bulunan Ebu Bekir, sesimi duydu, aşağı indi ve anneme; ‘Nesi var?’ diye sordu. Annem; ‘Hakkında söylenenler kendisine ulaşmış.’ dedi. Ebu Bekir’in iki gözünden yaşlar boşaldı ve ‘Allah için sevgili kızım, mutlaka evine dönmelisin.’ dedi. Ben de geri döndüm. Rasulullah (sav) evime geldi ve hizmetçime, benimle ilgili bazı şeyler sordu. O da ‘Hayır. Vallahi, onunla ilgili olarak hiçbir kusur bilmiyorum. Tek kusuru uyuyakalırdı da davar gelir ve onun mayasından ya da hamurundan ravi, hangi lafzın söylendiği konusunda tereddüt etmiştir yerdi.’ dedi. Rasulullah’ın (sav) ashabından biri, hizmetçiyi azarladı ve ‘Rasulullah’a (sav) doğruyu söyle!’ dedi. Nihayet konuyu ona da açtılar. /‘Öyle ki ona karşı ileri geri konuştular.’ şeklinde anlamak da mümkündür. Buna karşın o; ‘Sübhanallah! Vallahi, kırmızı saf altın tozuyla ilgili olarak kuyumcunun bildiği şeylerden başka bir şey bilmiyorum! O tamamen suçsuzdur.’ dedi. Haber, olayla ilişkilendirilen kişiye de ulaştı. O da ‘Sübhanallah! Vallahi, asla bir kadının mahremiyetine el uzatmadım!’ dedi. Nitekim bilahare bu zat, Allah yolunda şehit oldu. Anne babam benim yanımda sabahladılar ve yanımda kalmaya devam ettiler. Ardından Rasulullah (sav) ikindi namazını kılarak yanıma geldi. Anne babam sağımdan solumdan beni çevrelemişlerdi. Rasulullah (sav) şehadet getirdi, Allah’a hamd etti ve layık olduğu şekliyle Allah’a övgüde bulundu. Sonra da şöyle dedi: ‘Ey Âişe! Bir kötülük işlemiş ve kendine zulmetmişsen Allah’a tövbe et. Şüphesiz Allah, kullarının tövbesini kabul eder.’ Bu esnada ensardan bir kadın gelmiş, kapıda oturuyordu. Dedim ki; ‘Bu kadının yanlış bir şeyler anlatmasından çekinmiyor musun?’ Rasulullah (sav) biraz daha nasihat etti. Babama döndüm. ‘Banim adıma ona cevap ver.’ Dedim. ‘Ne diyeyim?’ dedi. Anneme döndüm. ‘Benim adıma ona cevap ver.’ dedim. O da ‘Ne diyeyim.’ diye karşılık verdi. İkisi de cevap vermeyince şehadet getirdim, Allah’a hamd ettim, layık olduğu şekliyle Allah’a övgüde bulundum. Ardından şöyle söyledim: ‘Dikkatinizi çekerim. Vallahi, 'ben asla böyle bir şey yapmadım.' desem –ki Allah, benim doğru söylediğime şahittir- bu ifademin, sizin yanınızda bana hiçbir faydası yoktur. Zira söyleyeceğinizi söylediniz. Kalpleriniz de buna ikna olmuş. Yok eğer ben bunu yaptım desem –ki Allah, benim bunu yapmadığımı biliyor- siz, ‘Kendi aleyhine hadiseyi kabul etti.’ Diyeceksiniz. Ben vallahi, ne kendime ne de size bir örnek bulamıyorum. Bu esnada Hz. Yakub’un (as) adını hatırlamaya çalıştım ama adı aklıma gelmedi. Sadece Yusuf’un (as) babasının; ‘Artık bana düşen, güzelce sabretmektir. Anlattıklarınıza karşın ancak Allah yardım edecek olandır.’ (Yusuf 12/18) dediğini hatırlayabildim. İşte daha o an Rasulullah’a (sav) vahiy nazil oldu. Sessizce bekledik, vahiy hali kendisinden kalktı. Yüzündeki sevinci çok iyi anlayabiliyordum. Alnını siliyor ve şöyle diyordu; ‘Müjdeler olsun ey Âişe! Allah, suçsuz olduğuna dair ayet indirdi!’ Ben ise öncekinden çok daha fazla öfkelenmiştim. Rasulullah’ın (sav) bu sözleri üzerine anne babam; ‘Kalk, ona teşekkür et.’ dediler. ‘Hayır. Vallahi ne ona ne de size teşekkür ederim. Ancak suçsuzluğuma dair ayet indiren Allah’a hamd ederim. Çünkü sizler bu iftirayı duydunuz ama onu inkâr etmediniz, ondan başka bir şey de söylemediniz.” Ravi diyor ki Hz. Âişe (r. anhâ) şöyle dedi: “Zeyneb binti Cahş’a gelince Allah, onu dini konusunda korudu ve sadece hayır konuştu. Kız kardeşi Hamne ise helak olanlar arasında helak oldu. Bu konuda konuşanlar Mistah, Hassân b. Sabit ve münafık Abdullah b. Übey b. Selûldü. İftirayı yönlendiren ve dedikoduları toplayan da oydu. İçlerinden (elebaşlık yapıp) bu günahın büyüğünü yüklenen kimse de o ve Hamne’ydi. Bu nedenle Ebu Bekir, Mistah’a asla iyilik yapmayacağına dair yemin etti. Bunun üzerine Allah teâlâ şu ayeti indirdi: ‘İçinizden faziletli ve servet sahibi kimseler akrabaya, yoksullara, Allah yolunda göç edenlere (mallarından) vermeyeceklerine dair yemin etmesinler; bağışlasınlar; feragat göstersinler. Allah'ın sizi bağışlamasını arzulamaz mısınız? Allah çok bağışlayandır, çok merhametlidir.’ (Nur 24/22). ‘İçinizden faziletli ve servet sahibi kimseler’ ile Ebu Bekir’i, ‘akrabaya, yoksullara, Allah yolunda göç edenlere’ ile de Mistah’ı kast ediyordu. Bu ayet nazil olunca Ebu Bekir; ‘Bilakis. Vallahi, ey Rabbimiz! Bizler, bizleri bağışlamanı arzu ederiz.’ Dedi ve Mistah’a daha önce yapmakta olduğu iyiliğe geri döndü.”
Ebu İsa (Tirmizi) şöyle demiştir. ‘Bu, Hişam b. Urve’nin rivâyeti olarak hasen sahih garib bir hadistir. Hişam b. Urve yoluyla gelen bu rivayetten daha uzun ve daha tam bir şekilde bu hadisi Yunus b. Yezîd, Ma’mer ve pek çok kimse Zührî üzerinden Urve b. Zübeyr, Saîd b. Müseyyeb, Alkame b. Vakkâs el Leysî, Ubeydullah b. Abdullah yoluyla Hz. Âişe’den (r. anhâ) rivayet etmişlerdir.”
Açıklama:
Yazar, Kitap, Bölüm:
Tirmizî, Sünen-i Tirmizî, Tefsîru'l-Kur'an 24, 5/332
Senetler:
()
Konular:
Hased, Kıskançlık
Hz. Peygamber, hanımları, Hz. Aişe
Kabilecilik, sahabe arasında
Tecessüs, gizli halin araştırılması